W latach 1931–1937 studiował w krakowskiej ASP m.in. u Teodora Axentowicza i Xawerego Dunikowskiego, debiutując w 1939 roku na wystawie grupy „Kapistów” w krakowskim Domu Plastyków. Po wojnie współorganizował kluczowe formacje polskiej neoawangardy – „Młodych Plastyków” i „Nowoczesnych”, działał w Paryżu w kręgu Fernanda Légera i grupy „Le Surréalisme révolutionnaire”, brał udział m.in. w „Konfrontacjach” w galerii Krzywego Koła oraz I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu. Od końca lat 50. rozwijał autorską koncepcję Ars-horme (ogłoszoną manifestem w 1977 roku), opartą na analizie pozbawionych znaczenia znaków i alfabetów, palimpsestowym zapisie oraz pracy głównie na papierze, co prowadziło do wielopoziomowego, bliskiego postmodernistycznemu myśleniu obrazu rzeczywistości